Het begon voor De Regt toen hij jaren geleden een jaren 80-woning kocht met een vloerverwarming die niet meer goed werkte. Hij was al werkzaam in de cv-techniek en het probleem liet hem niet los: ‘Ik kwam tot de conclusie dat het systeem gespoeld moest worden, maar hoe doe je dat effectief? Mijn huis werd een soort laboratorium, waarin ik experimenteerde met verschillende methoden: zoutzuur, zwavelzuur, ik heb van alles geprobeerd. In die beginfase werd ik door velen voor gek verklaard, maar uiteindelijk ontwikkelde ik een effectieve spoelmethode. Wat ooit begon als een experiment in mijn eigen huis, is inmiddels uitgegroeid tot een serieuze business.’

Roest + bacteriën = MIC

De eerste vraag is hoe verontreiniging in verwarmingingsinstallaties ontstaat. De Regt legt het uit: ‘De problemen beginnen met de combinatie van zuurstof en metaaldeeltjes in het vloerverwarmingssysteem. Als zuurstof in contact komt met metalen onderdelen, zoals leidingen, radiatoren of warmtewisselaars, leidt dit tot corrosie; er ontstaat roest. Roestdeeltjes zetten zich af als bezinksel op plekken met minder stroming, zoals de onderkant van radiatoren. Dat leidt tot verstoppingen en dat zorgt ervoor dat het water minder goed doorstroomt in leidingen, inregelventielen en warmtewisselaars.’
‘Daarbij krijg je ook te maken met micro-organismen zoals bacteriën, schimmels en algen’, gaat De Regt door. ‘Zij leven van zuurstof en mineralen, dus zo’n verwarmingsinstallatie is een goede leefomgeving voor hen. Hun ontlasting verlaagt de pH-waarde van het water. Dat betekent dat het water zuurder wordt; het ‘bijt’ meer. En dat zorgt er weer voor dat er sneller corrosie optreedt. De aanwezigheid van zuurstof en metaaldeeltjes in het systeem zorgt dus voor roest en micro-organismen die elkaars groei bovendien nog versterken. Zo kan het systeem in de loop der jaren dichtslibben. Dit proces, dat bekend staat als microbiologically influenced corrosion (MIC), is een serieus probleem voor verwarmingsinstallaties.’

Zwarte slangen

Of en hoe snel een systeem dichtslibt, hangt af van de installatie en de materialen die daarin zijn gebruikt. De Regt: ‘De materialen waarmee we werken zijn niet brandschoon, dus tijdens de aanleg komt er al vuil in de installatie. Vervolgens wordt de installatie gevuld met leidingwater en daar zit ook een bepaalde hoeveelheid kalk, ijzer en zuurstof in. Je start de installatie dus altijd al met een bepaalde hoeveelheid vervuiling. Ieder type verwarmingsinstallatie kent daarbij nog zijn eigen uitdagingen.’
Dat begint met de uitdagingen die De Regt zelf in huis had: ‘In installaties uit de jaren ’80 zijn vaak zwarte tyleenslangen gebruikt, maar die zijn niet diffusiedicht. Daardoor krijg je zuurstoftoetreding en roestvorming. Vaak is reinigen mogelijk en hoeven de leidingen niet direct vervangen te worden door diffusiedichte leidingen. Dat scheelt kosten en het openbreken van de vloer.’

‘Tijdens de aanleg komt er al vuil in de installatie’

Meer zuurstof is meer roest

Het is helaas niet zo dat in nieuwe installaties alles automatisch in orde is: Lage-temperatuurverwarmingssystemen en warmtepompen die werken op 35°C of lager zijn energie-efficiënter dan oude systemen, maar zorgen ook voor nieuwe uitdagingen. ‘Water met een lagere temperatuur houdt namelijk meer zuurstof vast’, verduidelijkt De Regt. ‘Je merkt dit ook als je handmatig gaat ontluchten: er zal minder lucht vrijkomen bij een lage-temperatuursysteem dan bij systemen die op hogere temperaturen werken. De aanwezigheid van veel zuurstof ín het systeemwater vergroot het risico op roestvorming. Stilstaand water met een temperatuur die aangenaam is voor micro-organismen vormt ook nog eens een broedplaats voor bacteriën.’
Verder worden steeds vaker kunststof leidingen in plaats van stalen leidingen gebruikt. Dat lijkt goed nieuws, maar daarmee is het probleem van roestvorming nog niet voorbij. De Regt: ‘Je hebt ook bij het gebruik van kunststof leidingen nog steeds metalen delen in de installatie, zoals warmtewisselaars en radiatoren. De zuurstof in het systeemwater geeft dan een hogere corrosiedruk op die metalen delen dan wanneer het héle systeem van metaal zou zijn. Dit kan leiden tot ernstige, lokale problemen. Het beschermen van alle metalen onderdelen, of dit nu aluminium, rvs, messing of koper is, blijft daarom belangrijk.’
Verder noemt De Regt nog de A-label circulatiepompen, die sinds 2015 verplicht zijn bij de aanleg van nieuwe verwarmingsinstallaties. Hoewel dit in vele opzichten betere pompen zijn dan de oudere modellen, ziet De Regt toch een nadeel: ‘Deze pompen werken met elektromotoren die permanente magneten bevatten. Hoewel deze magneten de efficiëntie van de pomp verbeteren, trekken ze ook metaaldeeltjes aan. Dat is dus ook weer een nieuwe uitdaging waar je als installateur mee te maken hebt.’